____________________________________________________________________________________________________________________________________.ترکیب بند محتشم، شاهکار ادبیات عاشوراییرضا اسماعیلی..مولانا کمالالدین علی متخلص به "محتشم کاشانی" شاعر پارسیگوی سدهٔ دهم هجری (عصر صفوی) و از مهم ترین شاعران مرثیه سرای شیعه است که به «حسان العجم» معروف است. همچنین او را به عنوان پدر مرثیه سرایی عاشورایی در ادب پارسی می شناسند.آوازه و شهرت محتشم بیشتر به خاطر سرودن ترکیب بند عاشورایی اوست. ترکیب بندی با مطلع:باز این چه شورش است که در خلق عالم استباز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است.محتشم این ترکیب بند بی نظیر را در رثای حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و قیام تاریخ ساز عاشورا سروده است. این مرثیه ارجمند و فاخر، از ماندگارترین مرثیه های عاشورایی و در کنار «گنجینه اسرار» عمان سامانی، یکی از شاهکارهای این گونه ادبی است. بی هیچ تردیدی باید گفت که محتشم، شهرت و آوازه خود را مدیون این ترکیب بند عاشورایی است.استاد مشفق کاشانی که به پیروی از او ترکیب بند عاشورایی «صلای غم» را در سن ۱۹ سالگی سروده ، بر این عقیده است که پاکی، اعتقاد و استواری و محبت محتشم کاشانی به اهل بیت باعث شد که برخی پادشاهان صفوی از جمله شاه طهماسب به اشعار مذهبی روی آورند. وی میافزاید: «ترکیببند معروف این شاعر پر آوازهٔ مرثیهسرای ایران در رثای حسین و کشتهشدگان کربلا در بین تشیع و بهویژه فارسی زبانان زبانزد شد و توجه بسیاری از شاعران را بهخود جلب کرد.»ترکیب بند محتشم که از زمان سرودن آن بیش از ۳۰۰ سال می گذرد، بعد از او مورد اقبال و استقبال بسیاری از شاعران پارسی زبان قرار گرفته است. اما ترکیب بندهای بعدی هیچ کدام به عظمت و پایه

_____________________________________________________________________________________________________________________________________..یک پژوهشگر ادبی:.فاطمه احمدی آذر ، منتقد و پژوهشگر ادبی با تاکید بر اهمیت تمرکز بر مضمون اصلی واقعه عاشورا در خلق ادبی، گفت: در طول تاریخ، توجه به نیازهای انسانی و اجتماعی هر دوره، به غنای ادبیات آن دوره افزوده و وقتی کاربردپذیری و ملموس شدن آن در زندگی روزمره انسانها مهم شود، ادبیات عاشورایی میتواند دوباره آرمان اصلی خود را دنبال کند و به نقطه اوج خود بازگردد.فاطمه احمدی آذر در گفتوگو با خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)،درباره مختصات ادبیات عاشورایی توضیح داد: در نگاه اول، هر مخاطبی ممکن است بگوید که ادبیات عاشورایی، ریشه در شهادت امام حسین (ع) و ۷۲ تن از یارانش در کربلا دارد. این حادثه تاریخی دهم ماه محرم سال ۶۱ هجری قمری، مصادف با ۹ اکتبر سال ۶۸۰ میلادی بهوقوع پیوست. نوروز و عاشورا، دو رویداد بسیار مهم برای ایرانیها هستند؛ نوروز با فلسفه شروع دوباره و شکوفایی، و عاشورا با تفکر پیروزی خیر بر شر. تعزیهها، دستههای عزاداری، مراسمهای سوگواری و کتابها و داستانهایی که بهطور مستقیم درباره این حادثه تاریخی صحبت میکنند، نخستین موج از بازتاب این حادثهی تاریخی-مذهبی مهم در حوزه هنر و ادبیات هستند. در لایههای بعدی به اثرهای ادبی میرسیم که مفهومِ عاشورا را مضمون اصلی خود قرار میدهند؛ در این دسته از آثار هنری، شخصیتهای اصلی داستان میتوانند انسانهایی متعلق به عصر حاضر باشند که علیه ظلم میجنگند و بهنوعی، ادامهدهنده راه امام حسین (ع) هستند. یکی از نکتههای حائز اهمیت در این رویداد، شباهتهای فراوان آن به سوگ سیاوش است و بهنظر میرسد که پ